بررسی گروه های ادبی ایران

گروه‌های ادبی ایران

در ادامه اطلاعات مربوط به این مطلب و نکات قابل توجه آن را مشاهده می‌کنید.

طی صد سال اخیر، ادبیات ایران شاهد شکل‌گیری گروه‌های متنوعی بود که هر یک با هدف پاسخگویی به نیازهای نوگرایانه و تحولی در شعر و نثر فارسی به وجود آمدند. علت بوجود آمدن این گروه‌ها عمدتاً تمایل به نوآوری و نقد سنت‌های کلاسیک بود؛ گروه‌هایی مانند ربعه شامل صادق هدایت، مجتبی مینوی، مسعود فرزاد و بزرگ علوی و مربع مرگ شامل هوشنگ ابتهاج، سیاوش کسرایی، فریدون مشیری و نادر نادرپور، با هدف ایجاد صدای نو و مدرن در مقابل گروه‌های سنت‌گرای کلاسیک مانند سبعه شکل گرفتند. اعضای گروه سبعه عبارت بودند از محمدتقی بهار (ملک‌الشعرای بهار)، عباس اقبال آشتیانی، رشید یاسمی، سعید نفیسی، بدیع‌الزمان فروزانفر و محمد قزوینی.

اختلاف میان این گروه‌ها ناشی از تفاوت سلیقه ادبی، نقد و نظریه‌های متفاوت ادبی، گرایش‌های سیاسی و اجتماعی متفاوت و همچنین رقابت و تلاش برای تثبیت جایگاه در جامعه ادبی بود. سنت‌گرایان به سبک و قالب‌های کلاسیک وفادار بودند، در حالی که نوگرایان به فرم‌های نو و نیمایی گرایش داشتند. نقدهای متقابل و دیدگاه‌های متفاوت درباره محتوای آثار و نیز گرایش‌های سیاسی و اجتماعی، باعث ایجاد فاصله یا نزدیکی میان اعضا می‌شد و رقابت میان گروه‌ها، اصطلاحاتی مانند «ربعه» و «مربع مرگ» را برجسته کرد.

شکل‌گیری این گروه‌ها نتیجه همنشینی‌ها، جلسات نقد و خوانش آثار و واکنش به محدودیت‌های ادبی و اجتماعی زمان خود بود و این روند اختلاف و رقابت، به پیدایش جریان‌های نو و خلاقانه در شعر و نثر فارسی منجر شد و مسیر تحول ادبیات معاصر ایران را رقم زد..